N2 · terroir / geografische aanduiding
Slavonska šljivovica — GA
- Ligging
- Slavonië, Baranja en West-Syrmië, Kroatië45.30 / 18.00
- Bescherming
- Geografische aanduiding geregistreerd in de Europese UnieDossier PGI-HR-01961 · in de Unie sinds 24 april 2012
- Validatie
- Eerste versiein afwachting van de wetenschappelijke raad
Kleur: Ander fruit, zoals in de Atlas. Elk naburig item leidt naar zijn pagina; het inzetkaartje rechtsboven opent het wijde overzicht.
De pruimenbrandewijn van het oosten van Kroatië, in Slavonië, Baranja en het westen van Syrmië. Eenmalig gedistilleerd uit gegiste pruimen van lokale of ingevoerde variëteiten, rijpt hij op Slavonische eikenhouten vaten, die hem zijn gouden kleur geven.
Šljivovica komt van šljiva, de pruim: zoals het Europese recht voor het Kroatisch en enkele andere talen toestaat, wordt de naam van de brandewijn gevormd door aan de naam van de vrucht een achtervoegsel toe te voegen. Dezelfde tekst staat “slivovitz” toe als naam van pruimenbrandewijn. Volgens zijn technisch dossier haalt de Slavonska šljivovica 37,5 tot 42,5 % vol. en rijpt hij acht tot achttien maanden op vat.
Hoe het wordt gemaakt
De pruimen worden goed rijp geplukt, wanneer de pit gemakkelijk van het vruchtvlees loslaat. De meest verbreide is de Bistrica, een ingevoerde variëteit; onder de lokale variëteiten noemt het technisch dossier met name de Motičanka, de Trnovača, de witte Torgulja en de blauwe Torgulja, zonder verhoudingen op te leggen. Ontdaan van bladeren, steeltjes en pitten gisten de vruchten een tot vier weken door alleen de micro-organismen die op hun oppervlak aanwezig zijn, traditioneel in houten kuipen van 0,5 tot 2 ton.
De most wordt maar één keer gedistilleerd, in een koperen distilleerketel van ten hoogste 150 liter, op open vuur verwarmd, gedurende ongeveer drie uur. Men verwerpt de eerste halve liter, de “bašica”, die schadelijk wordt geacht voor de smaak én voor de gezondheid; men houdt de “srce” over, het hart; het alcoholarme einde van de distillatie wordt apart opnieuw gedistilleerd. De brandewijn rijpt vervolgens acht tot achttien maanden in vaten van Slavonisch zomereik: minstens acht maanden voor die van witte pruimen, langer voor die van blauwe pruimen.
Een verhaal
Volgens het technisch dossier gaat de traditie meer dan een eeuw terug. Elk huishouden in Slavonië had toen zijn pruimenboomgaard: de vruchten dienden voor jam, men droogde ze voor de winter, maar de meeste eindigden als brandewijn. In de 19e eeuw werd hij gedistilleerd in aarden vaten, later vervangen door koperen ketels. Het dossier noemt ook een reclameaffiche uit de jaren 1929 tot 1940, bewaard in het Museum voor Kunsten en Ambachten in Zagreb.
De naam komt in het recht van de Unie met het toetredingsverdrag van Kroatië, op 24 april 2012 in het Publicatieblad gepubliceerd, tegelijk met twee andere Kroatische brandewijnen, Hrvatska loza en Hrvatska stara šljivovica. Het verdrag legt Kroatië vervolgens, zoals de andere staten, op om vóór 20 februari 2015 een technisch dossier in te dienen dat elk ervan beschrijft, bij gebreke waarvan de naam van de lijst zou worden geschrapt.
In het glas
Het technisch dossier beschrijft hem als goudgeel “als een gouden munt”, met een hardnekkige geur waarin de pruim samengaat met het eikenhout van het vat, een soepele smaak en een lange afdronk.
Hoe we het weten
Een geografische aanduiding of een oorsprongsbenaming waarborgt een herkomst en de naleving van een gecontroleerd productdossier. Ze zegt niets over de kwaliteit van een bepaalde fles, noch over het ambachtelijke karakter van de producent: ze is een garantie van herkomst en methode, geen beoordeling.
Omdat voor deze vermelding geen officiële afbakening als open data is gepubliceerd, is het punt op de kaart een indicatieve markering — een stad of een grondgebied — en niet de omtrek van het gebied. Het situeert, het bakent niet af.
De distilleerderijen van dit gebied
De inventarisatie van de producenten in dit gebied is gaande. Dit niveau van het corpus — de distilleerderij, haar geschiedenis, haar productiemiddelen, haar archieven — is het volgende documentaire werkterrein van de Atlas. U kunt eraan bijdragen.
Bronnen en validatie
- Bronnen van het corpus
- Benamingen en statussen: eAmbrosia, het officiële register van de geografische aanduidingen van de Europese Unie. Geometrieën: INAO, Délimitation des aires géographiques des SIQO (27-07-2026), Licence Ouverte v2.0, geherprojecteerd naar WGS84.
- Dossierreferentie
- PGI-HR-01961 eAmbrosia-register van de Europese Unie
- Bescherming in de Unie
- Sinds 24 april 2012 Article 37 of Regulation 2019/787 — eAmbrosia-inventaris van 17 november 2026
- Corpus bijgewerkt op
- 1 augustus 2026
- Validatie
- Eerste versie Corpus in opbouw. Elke vermelding wordt geverifieerd en van bronnen voorzien vóór validatie door de toekomstige wetenschappelijke raad. De beschermingsstatus en de wijze van lokalisering staan bij elke vermelding: een door een productdossier afgebakend gebied en een referentiepunt in een stad hebben niet dezelfde waarde.