Naar de inhoud

Deze pagina is automatisch vertaald uit het Frans. Zij is niet nagelezen door een moedertaalspreker: de Franse versie is bindend. Lees de Franse versie

Verhalen van huizen · Suze

Dankt de Suze haar naam aan een schoonzus?

Jarenlang heeft de eigenaar van het merk uitgelegd dat de Suze haar naam dankte aan Suzanne, de schoonzus van haar maker. In Zwitserland, in de Berner Jura, vertelt men een heel ander verhaal, dat van een rivier en een kruidenkundige. Geen van beide heeft nog zijn document gevonden.

Oprichting : Maisons-Alfort (Val-de-Marne), omstreeks 1885-1889 · 3 minuten lezen

Het verhaal

De naam van de Suze blijft een raadsel: twee overleveringen staan tegenover elkaar, en het merk zelf is opgehouden er een te vertellen.

Alles begint met een wortel. De gele gentiaan groeit in de graslanden op hoogte, van de Jura tot de Pyreneeën via het Centraal Massief. Hij heeft zeven tot tien jaar nodig voordat zijn wortel gerooid kan worden. Gespecialiseerde arbeiders, de gentianaires, halen hem van het eind van de lente tot de herfst uit de grond met de “duivelsvork”, een zwaar gereedschap met twee tanden. De wortel is zo bitter dat men hem al lang in de apotheek gebruikt.

Gekleurde botanische plaat: een stengel van gele gentiaan met gele bloemen die in verdiepingen zijn gegroepeerd, brede geaderde bladeren, en genummerde details van de bloem.
De gele gentiaan, plant van de hooggelegen weiden, waarvan de bittere wortel al lang in de apotheek wordt gebruikt. Het hele aperitief vertrekt daar vandaan. Gentiana lutea L., Franz Eugen Köhler (éd.), Köhler's Medizinal-Pflanzen, pl. 66, 1897. Wikimedia Commons — publiek domein.

Aan het eind van de 19e eeuw verbindt in Maisons-Alfort, aan de poorten van Parijs, de distillateur Fernand Moureaux zich met Henri Porte om daarvan een aperitief zonder wijn te maken, anders dan zoveel aperitieven van die tijd. Het merk dateert de samenwerking van 1885 en claimt een geboorte in 1889. De likeur heette eerst “Picotin”, daarna “Gentiane Suze”, voordat ze gewoon Suze werd. De fles, hoog en smal, zou in 1896 door Porte zijn getekend.

Ansichtkaart: het personeel van de fabriek, vrouwen in schort en mannen met pet, opgesteld voor een bakstenen gebouw met de uithangborden « Suze, apéritif à la gentiane » en « F. Moureaux, H. Porte & Cie, distillateurs », met een door een paard getrokken bestelwagen.
De fabriek van Maisons-Alfort aan het begin van de eeuw, onder de namen Moureaux en Porte: haar arbeidsters en arbeiders poseren voor de ingang. Alfort. Usine de la Suze, 10 quai d'Alfort, Anonyme, Début du XXe siècle. Archives départementales du Val-de-Marne, 2FI/MaisonsAlfort 666 — publiek domein.

De Suze is een bitter op basis van gentiaan. De wortels, gewassen en gesneden, trekken in alcohol; het extract wordt gezoet, en de drank, felgeel, heeft nu 15 % vol. De smaak zit bijna helemaal in de wortel: een uitgesproken, aardse bitterheid, door de suiker getemperd.

In 1912 komt de Suze het museum binnen door een onverwachte deur. In Parijs maakt Pablo Picasso aan het eind van het jaar een papier collé: een glas en een fles, gemaakt van uitgeknipt papier, gouache en houtskool, met een etiket waarop de naam van de aperitief te lezen is, te midden van krantenknipsels. Het werk behoort toe aan het Mildred Lane Kemper Art Museum in Saint Louis, in de Verenigde Staten. Het is auteursrechtelijk beschermd tot 2043: wij geven het hier niet weer en verwijzen naar de beschrijving van het museum.

Rond, geschulpt waaiercocarde van geplooid papier, in rood en groen bedrukt: klaprozen links, de tekst « Suze, apéritif à la gentiane » en de vermelding « Éventails Chambrelent Paris », op houten handvatten.
Het plakpapier van Picasso kan niet worden gereproduceerd; deze waaier uit de jaren 1900 toont de naam zoals men die toen tegenkwam, in voorwerpen uit het dagelijks leven. Ook hij is in een museum terechtgekomen. Éventail publicitaire, Maison Chambrelent, éventailliste, Vers 1900. Palais Galliera, musée de la Mode de la Ville de Paris, 1987.1.491 — CC0 1.0.

De vennootschap neemt in 1922 de naam Distillerie de la Suze aan. Het merk wordt in 1965 door Pernod overgenomen en behoort nu toe aan Pernod Ricard. Het wordt geproduceerd in Thuir, in de Pyrénées-Orientales.

De legende tegenover de bronnen

De legende

Zoals Pernod Ricard, in 2005, en de overlevering van Sonvilier ze vertelt

Eerste versie: Fernand Moureaux zou zijn aperitief de voornaam van zijn schoonzus, Suzanne Jaspart, hebben gegeven, die hem bijzonder waardeerde. Sommige verhalen voegen eraan toe dat ze tenniste, in Saint-Maur.

Tweede versie, de Zwitserse: de kruidenkundige Hans Kappeler uit Sonvilier zou een aperitief met gentiaan hebben gemaakt, de “Or des Alpes”, en het recept aan een Fransman hebben verkocht, met de voorspelling dat hij het in Frankrijk zou zien stromen zoals de Suze aan hun voeten stroomt. De Suze is de rivier die door het dal van Saint-Imier loopt.

Wat de bronnen zeggen

Swissinfo zette in 2005 beide versies naast elkaar. Die van Suzanne, destijds verdedigd door de eigenaar van het merk, berust op geen enkel gepubliceerd document. De anekdote van het tennis staat noch in dat artikel noch in een andere serieuze bron die we hebben gevonden, en de achternaam schommelt tussen Jaspart en Jaspert.

De Zwitserse versie stuit op de kalender: de dochter van Kappeler, in 1998 ondervraagd op vijfennegentigjarige leeftijd, plaatste de verkoop van het recept omstreeks 1914, een kwart eeuw na de geclaimde geboorte van de Suze. Een plaatselijke historicus, Raymond Bruckert, achtte het echter aannemelijk dat Kappeler een mengsel van dit soort had gemaakt.

De huidige website van het merk zegt niets meer over de oorsprong van de naam. Hij vermeldt een gouden medaille op de “Wereldtentoonstelling van Parijs” in 1890; die was er dat jaar niet, en vermoedelijk wordt die van 1889 bedoeld.

Dus, legende of geschiedenis?


Zekerheidsgraad : Traditie

Overlevering. Noch Suzanne noch de rivier heeft een document ter ondersteuning.

Dat de Suze haar naam aan Suzanne Jaspart dankt, is een merkoverlevering, in deze staat niet te controleren; de versie van de rivier is een plaatselijke overlevering, verzwakt door haar chronologie. Beide zeggen iets waars over het product: het heeft een goed gedocumenteerde Franse oorsprong, en een wortel die ook in de Zwitserse Jura groeit. De archieven van de Val-de-Marne en de historische merkendatabase zouden ooit uitsluitsel kunnen geven.

Hoe we het weten

Elke datum in dit verhaal verwijst naar een van de bronnen hieronder. De zekerheidsgraad leest u af aan de lijn: doorgetrokken voor gestaafd, gestreept voor waarschijnlijk, gestippeld voor traditie, dubbel voor legende.

Mijlpalen


  1. 1885 Samenwerking van Fernand Moureaux en Henri Porte, volgens het merk Waarschijnlijk · source 2

  2. 1889 Geclaimde geboorte van de Suze Waarschijnlijk · source 3

  3. 1896 De fles, toegeschreven aan Henri Porte Traditie · source 2

  4. 1912 Picasso, La Bouteille de Suze Gestaafd · source 4

  5. 1922 De vennootschap wordt Distillerie de la Suze Waarschijnlijk · source 1

  6. 1965 Overname door Pernod Gestaafd · source 3

  7. 2005 De Frans-Zwitserse twist over de oorsprong van de naam wordt openbaar Gestaafd · source 1

Gestaafd
vastgesteld door documenten uit de tijd van de feiten.

Waarschijnlijk
aannemelijk en in overeenstemming met de bronnen, zonder rechtstreeks bewijs.

Traditie
doorgegeven door het huis of het plaatselijke geheugen, zonder document dat het bevestigt of weerlegt.

Legende
tegengesproken door de bronnen, of achteraf verzonnen.

Wat onzeker blijft

  • De oorsprong van de naam: Suzanne Jaspart, de rivier Suze, of iets anders.
  • De datum van het ontstaan: 1885, 1889 of 1898, naargelang wat men ontstaan noemt.
  • De voornaam van de bedenker: Fernand of Ferdinand Moureaux.
  • Het depot van het merk, in de registers niet te vinden.

Bronnen

  1. swissinfo.ch, La Suze hésite sur son ascendance , 2005.
  2. Suze, L'histoire de Suze , 2026.
  3. Pernod Ricard, Suze , 2026.
  4. Mildred Lane Kemper Art Museum, Pablo Picasso, La bouteille de Suze (Bottle of Suze), 1912 .