16 maart 1915
16 maart 1915: Frankrijk verbiedt absint
De wet valt niet uit de lucht. Ze sluit zeven maanden af van besluiten en decreten die in de urgentie van de oorlog werden genomen, en ze gaat verder dan al die maatregelen.
Absint werd niet in één dag verboden. Vanaf het begin van de oorlog, in augustus 1914, vaardigen de meeste prefecten besluiten uit die de kleinhandelsverkoop ervan in hun departement verbieden. In Parijs wordt de verordening aangeplakt naast de berichten over de mobilisatie.
Op 7 januari 1915 breidt een decreet het verbod uit tot de groothandel en het vervoer. Maar een decreet dat tijdens de vijandelijkheden wordt uitgevaardigd, moet door het Parlement worden bekrachtigd en geldt alleen voor de duur van de oorlog. De regering dient daarom een wetsontwerp in om de maatregel definitief te maken.
De tekst die op 16 maart 1915 wordt afgekondigd, vermeldt al in zijn titel: “interdiction de la fabrication, de la vente en gros et au détail, ainsi que de la circulation de l'absinthe et des liqueurs similaires” (verbod op de vervaardiging, de groot- en kleinhandelsverkoop en het vervoer van absint en soortgelijke likeuren). De parlementariërs hebben aan het decreet toegevoegd wat eraan ontbrak: de vervaardiging. In Pontarlier, de hoofdstad van de drank, moeten de distilleerderijen omschakelen.
Ze krijgen niets. In 1921 wijst de Conseil d'État het verzoek om schadevergoeding van een getroffen onderneming af: de wet, oordeelt hij, was “purement prohibitive et répressive” (louter verbiedend en repressief) en beloofde geen enkele compensatie.
De wet blijft bijna een eeuw van kracht, tot haar intrekking in 2011. Het verhaal van die val is dat van de tentoonstelling De groene fee. Anijs neemt weldra de plaats van absint in: dat is de geschiedenis van het troebel worden van pastis.