N2 · terroir / geografische aanduiding
Singani — Denominación de origen
- Ligging
- Vallées de Tarija, Chuquisaca, La Paz et Potosí, Bolivia-20.64 / -65.21
- Bescherming
- Nationale oorsprongsbenaming, buiten het register van de Unie
- Validatie
- Eerste versiein afwachting van de wetenschappelijke raad
Kleur: Druif, zoals in de Atlas. Elk naburig item leidt naar zijn pagina; het inzetkaartje rechtsboven opent het wijde overzicht.
Een wijnbrandewijn uit Bolivia, gedistilleerd van wijnen van verse druiven van muscat van Alexandrië. De wijn, de distillatie en de botteling vinden plaats in wijnvalleien van de departementen Tarija, Chuquisaca, Potosí en La Paz, in het zuiden en westen van het land.
Singani draagt de naam van een plaats. Volgens de historici Aldo Garrido en Pablo Lacoste was het een kleine wijnbouwplaats in de provincie Nor Cinti, genoemd naar de “siwinga”, een wilde plant die de boeren waarderen omdat ze de bodem vasthoudt. Deze historici rekenen hem tot de familie van de druivenbrandewijnen van de Andes, met de pisco's van Peru en Chili; de Boliviaanse wet maakt er een product eigen aan Bolivia van, met zijn eigen benaming.
Hoe het wordt gemaakt
Singani wordt gemaakt van één enkel druivenras, de muscat van Alexandrië, een variëteit van “Vitis vinifera”. De verse druif wordt tot natuurlijke wijn verwerkt, en vervolgens wordt die wijn gedistilleerd. De wijn, de distillatie en de botteling moeten in de productiezones plaatsvinden. Dat zijn wijnvalleien: de Valle Central van Tarija; de provincies Nor Cinti, Sud Cinti en Tomina, in Chuquisaca; de valleien van Luribay en Sapahaqui en de provincies Loayza en Murillo, in La Paz; de valleien van Turuchipa, Cotagaita, Tumusla of Oroncota, in Potosí.
Een decreet van 1997 nam dit druivenras al op in de definitie van singani en behield de benaming voor singani die geheel van muscat van Alexandrië is gemaakt; dat van 2018 neemt deze definitie over.
Een verhaal
Singani komt uit de wijnvalleien van het zuiden van Bolivia, tussen Tarija, de Cinti's en Potosí. Zijn oudste bekende schriftelijke getuigenis is volgens Garrido en Lacoste het dagboek van de Boliviaanse kolonel Ezequiel Apodaca, bijgehouden in 1879 en 1880 tijdens de Salpeteroorlog tegen Chili. In Cotagaita noteert hij de levensmiddelen die Tarija, de Cinti's en Potosí aan het leger aanboden: tarwe, maïs, aardappelen, rozijnen, en “vinos, singanis” uit Cinti, Turuchipa en de naburige valleien. Dit dagboek bleef onuitgegeven tot de publicatie ervan door het Boliviaanse ministerie van Defensie in 2017; de twee historici achten het authentiek, maar niet een stuk dat ermee is gepubliceerd over het gevecht van Canchas Blancas. In 1903 registreert het geografisch woordenboek van het Geografisch Genootschap van Sucre de plaats Singani, in de provincie Nor Cinti.
Een decreet van 13 mei 1988 definieert singani als een uitsluitend Boliviaans product, gedistilleerd van druivenwijnen zonder toegevoegde alcohol, suiker of zetmeel, en behoudt de productie ervan voor aan deze vier departementen. De wet van 4 mei 1992 erkent haar voor brandewijnen die in de valleien van Tarija, Chuquisaca, La Paz en Potosí zijn geproduceerd en gebotteld, en definieert singani als een “legitiem en exclusief” product van de Boliviaanse agro-industrie. In 1997 eist een decreet muscat van Alexandrië. In 2014 wordt singani tot cultureel erfgoed van de Plurinationale Staat Bolivia verklaard; de wet van 2016, die deze tekst vervangt, hernieuwt de verklaring en richt in Tarija een centrum voor wijnbouwinnovatie op, dat ook toezicht moet houden op het gebruik van de benaming.
In het glas
In het dagboek van kolonel Apodaca begeleidt singani de momenten van spanning en opluchting. Men voorziet erin hem aan de soldaten uit te delen wanneer de Chileense troepen naderen; na het gevecht van Canchas Blancas biedt men een “copa de singani” aan een huilende officier; de volgende dag worden punches, bereid in ketels uit Tarija en Potosí, met een drank van singani naar de stellingen gebracht.
Hoe we het weten
Niet alle bekende benamingen zijn geografische aanduidingen. Sommige worden beschermd door een overeenkomst tussen staten, andere door een nationale oorsprongsbenaming die het Europese register niet overneemt, en nog andere beschrijven alleen een productiemethode zonder band met een plaats. Het verschil is niet cosmetisch: alleen de geografische aanduiding bakent een gebied af, legt een productdossier op en is aan controle onderworpen. De Atlas behoudt deze vermeldingen, omdat een museum bourbon of mezcal niet kan negeren, maar zegt wat ze zijn.
Omdat voor deze vermelding geen officiële afbakening als open data is gepubliceerd, is het punt op de kaart een indicatieve markering — een stad of een grondgebied — en niet de omtrek van het gebied. Het situeert, het bakent niet af.
De distilleerderijen van dit gebied
De inventarisatie van de producenten in dit gebied is gaande. Dit niveau van het corpus — de distilleerderij, haar geschiedenis, haar productiemiddelen, haar archieven — is het volgende documentaire werkterrein van de Atlas. U kunt eraan bijdragen.
Bronnen en validatie
- Bronnen van het corpus
- Benamingen en statussen: eAmbrosia, het officiële register van de geografische aanduidingen van de Europese Unie. Geometrieën: INAO, Délimitation des aires géographiques des SIQO (27-07-2026), Licence Ouverte v2.0, geherprojecteerd naar WGS84.
- Corpus bijgewerkt op
- 1 augustus 2026
- Validatie
- Eerste versie Corpus in opbouw. Elke vermelding wordt geverifieerd en van bronnen voorzien vóór validatie door de toekomstige wetenschappelijke raad. De beschermingsstatus en de wijze van lokalisering staan bij elke vermelding: een door een productdossier afgebakend gebied en een referentiepunt in een stad hebben niet dezelfde waarde.