N2 · terroir / geografische aanduiding
Cachaça de Salinas — Indicação de procedência
- Ligging
- Nord du Minas Gerais, Brazilië-16.17 / -42.29
- Bescherming
- Nationale oorsprongsbenaming, buiten het register van de Unie
- Validatie
- Eerste versiein afwachting van de wetenschappelijke raad
Kleur: Suikerriet, zoals in de Atlas. Elk naburig item leidt naar zijn pagina; het inzetkaartje rechtsboven opent het wijde overzicht.
Een cachaça uit het noorden van Minas Gerais, geproduceerd rond de stad Salinas, in een semi-aride streek. Hij wordt in koperen distilleerketels gedistilleerd van riet dat in het gebied is geteeld, en wanneer hij op vat rijpt, moet het etiket het hout noemen.
Het gebied beslaat 2 542 km²: de gemeenten Salinas en Novorizonte geheel, en een deel van Taiobeiras, Rubelita, Santa Cruz de Salinas en Fruta de Leite. Het land is droog, met rond de 700 mm regen per jaar, gevallen van november tot maart. De regeling behoudt de naam voor cachaça die uitsluitend van het hart van de distillatie is gemaakt, in een distilleerketel en een condensor die geheel van koper zijn. Ze laat de keuze van het rijpingshout vrij, maar verplicht het te vermelden.
Hoe het wordt gemaakt
Het riet moet uit cultivars komen die in het gebied zijn geproduceerd; de variëteit Java is het meest verspreid. Het snijden gebeurt met de hand, zonder zware machines en zonder chemische rijpingsmiddelen, en de velden worden vóór het snijden niet verbrand; het riet wordt bij voorkeur binnen 24 uur gemalen, uiterlijk binnen 48, zonder trekdieren. Het sap, bij voorkeur teruggebracht tot 15 à 17 °Brix, wordt verwarmd tot hoogstens 45 °C. Het fermenteert tussen 28 en 32 °C, met natuurlijke of geselecteerde gisten; het zuurdeeg wordt ongeveer tien dagen bereid met maïsmeel of rijstzemelen. De rietwijn gaat daarna door een wachtkuip.
In de distilleerketel scheidt men de voorloop, het hart en de naloop. Alleen het hart maakt de cachaça; de andere fracties mogen maar één keer opnieuw worden gedistilleerd. De cachaça heeft 38 tot 48 % vol. en mag tot 6 gram suiker per liter bevatten. Hij mag in elk hout rijpen dat niet schadelijk is. De zogeheten “premium” cachaça rijpt ten minste een jaar, de “extra premium” ten minste drie jaar, op vaten van hoogstens 700 liter.
Een verhaal
Volgens het blad van het INPI ontstaat de cachaça van Salinas aan het eind van de 19e eeuw, in het kielzog van de veeteelt, en wordt hij aan het begin van de 20e eeuw commercieel. Een publicatie van Sebrae meldt dat slaven die het vee hoedden hem al wisten te maken, dat in 1876 Balduíno Afonso dos Santos, op de vlucht voor de droogte van Bahia, de eerste planten van caiana-riet meebrengt, en dat de variëteit Java in de jaren 1930 aankomt.
Het blad van het INPI maakt van Anísio Santiago (1912-2002) de eerste producent van Salinas die zijn activiteit in de jaren 1940 aangeeft en legaliseert; andere producenten volgen in de jaren 1950. De volumes groeien aan het eind van de eeuw snel: 200 000 liter in 1985, 640 000 in 1995, ongeveer 1,5 miljoen in 2000 en 5 miljoen in 2009. Sinds 2002 vindt er elk jaar een cachaçafestival plaats in Salinas; volgens Sebrae opent er in 2004 een hogere opleiding gewijd aan cachaça en in 2012 een cachaçamuseum. In datzelfde jaar, op 16 oktober, erkent het Nationaal Instituut voor Industriële Eigendom de herkomstaanduiding “Região de Salinas”, gedragen door een vereniging van ambachtelijke producenten.
In het glas
De regeling beschrijft geen aromaprofiel; ze onderwerpt elke cachaça aan een sensorische beoordeling door de regulerende raad. Kleurloos bij het verlaten van de distilleerketel, neemt hij op vat de kleur en een deel van de aroma's aan van het gekozen hout, dat het etiket noemt.
Hoe we het weten
Niet alle bekende benamingen zijn geografische aanduidingen. Sommige worden beschermd door een overeenkomst tussen staten, andere door een nationale oorsprongsbenaming die het Europese register niet overneemt, en nog andere beschrijven alleen een productiemethode zonder band met een plaats. Het verschil is niet cosmetisch: alleen de geografische aanduiding bakent een gebied af, legt een productdossier op en is aan controle onderworpen. De Atlas behoudt deze vermeldingen, omdat een museum bourbon of mezcal niet kan negeren, maar zegt wat ze zijn.
Omdat voor deze vermelding geen officiële afbakening als open data is gepubliceerd, is het punt op de kaart een indicatieve markering — een stad of een grondgebied — en niet de omtrek van het gebied. Het situeert, het bakent niet af.
De distilleerderijen van dit gebied
De inventarisatie van de producenten in dit gebied is gaande. Dit niveau van het corpus — de distilleerderij, haar geschiedenis, haar productiemiddelen, haar archieven — is het volgende documentaire werkterrein van de Atlas. U kunt eraan bijdragen.
Bronnen en validatie
- Bronnen van het corpus
- Benamingen en statussen: eAmbrosia, het officiële register van de geografische aanduidingen van de Europese Unie. Geometrieën: INAO, Délimitation des aires géographiques des SIQO (27-07-2026), Licence Ouverte v2.0, geherprojecteerd naar WGS84.
- Corpus bijgewerkt op
- 1 augustus 2026
- Validatie
- Eerste versie Corpus in opbouw. Elke vermelding wordt geverifieerd en van bronnen voorzien vóór validatie door de toekomstige wetenschappelijke raad. De beschermingsstatus en de wijze van lokalisering staan bij elke vermelding: een door een productdossier afgebakend gebied en een referentiepunt in een stad hebben niet dezelfde waarde.