N2 · terroir / geografische aanduiding
Ron de Venezuela — Denominación de origen controlada
- Ligging
- Sept États du Venezuela, Venezuela10.25 / -67.60
- Bescherming
- Nationale oorsprongsbenaming, buiten het register van de Unie
- Validatie
- Eerste versiein afwachting van de wetenschappelijke raad
Kleur: Suikerriet, zoals in de Atlas. Elk naburig item leidt naar zijn pagina; het inzetkaartje rechtsboven opent het wijde overzicht.
Een rum uit Venezuela, vooral van melasse gedistilleerd in zeven staten van het land, de valleien van Aragua en Miranda, bij Caracas, Lara, Yaracuy en Portuguesa in het westen, Sucre en Monagas in het oosten. Hij moet ten minste twee jaar op eikenhouten vat rijpen.
Ten minste twee jaar vat: dat is de regel die de rum van Venezuela maakt, gevolgd door de meesterassembleurs van de distilleerderijen en door de staat gecontroleerd. De distilleerderijen liggen op lage hoogte, rond 350 meter; volgens de officiële catalogus van de benamingen versnelt dit microklimaat van lage hoogte en hoge luchtdruk de uitwisseling tussen de rum en het hout. In 2019 vielen twaalf bedrijven en vierenvijftig rums onder de benaming.
Hoe het wordt gemaakt
De grondstof is melasse, residu van de suikerproductie; het technisch rapport van de benaming noemt ook rietsap en de siropen van de eerste kooksels. De melasse wordt verdund in water, in het algemeen bron- of diepputwater, in een verhouding van ongeveer vier delen water op een deel melasse, en vervolgens door gisten gefermenteerd in grote roestvrijstalen kuipen, afgesloten van de lucht. De most heeft 7 tot 9 % vol.
Hij wordt gedistilleerd, hetzij in een kolom, die “livianos” geeft, lichte alcoholen tot 96 % vol., hetzij in een distilleerketel, die “pesados” geeft, zware alcoholen, rijker aan aroma's. Teruggebracht tot tussen 50 en 80 % vol. met gedemineraliseerd water, gaan deze alcoholen op eikenhouten vaten van minstens 150 liter, die al voor uiteenlopend gebruik zijn gediend, voor ten minste twee jaar. De “maestro ronero”, de meesterassembleur, kiest vervolgens de rums die in een roestvrijstalen kuip worden gehuwd; de assemblage omvat rustperioden, verdunningen, filtraties en de toevoegingen die de wet toestaat.
Een verhaal
In de 16e eeuw ingevoerd, verspreidt het riet zich in de 17e eeuw in de valleien van de provincie Caracas: aan het eind van die eeuw bezitten de inwoners van Caracas 26 “trapiches”, suikermolens. In 1720-1721 meldt Pedro José de Olavarriaga er veel. In 1775 telt Agustín Marón er een honderdtal in de valleien van Aragua, Tuy en Caracas, die suiker, “papelón” (ruwe suiker), siroop en brandewijn produceren. In de tweede helft van de eeuw wordt, volgens historicus Luis Molina, het distilleren van brandewijn en rum een van de activiteiten van deze haciënda's, die zich een vertrek voor de distilleerketel aanschaffen.
Dit werk berust gedeeltelijk op slavernij. Alexander von Humboldt, die rond de wisseling van de 19e eeuw passeert, beschrijft een rietplantage waar zo'n 80 zwarten op ossenhuiden op de grond slapen, vier slaven per kamer. Volgens architect Lorenzo González Casas vormen de slaven ongeveer een kwart van de landbouwarbeiders, naast vrije of vrijgemaakte werknemers.
De producenten, verenigd in de kamer van de industrie van alcoholhoudende dranken, de CIVEA, vragen daarna een benaming. Op 15 augustus 2003 erkent het Venezolaanse bureau voor intellectuele eigendom haar, voor dertien staten. In 2019 wordt ze, volgens de catalogus van het bureau, na een onderzoek van de procedés en de cijfers van elke distilleerderij, bijgewerkt, teruggebracht tot zeven staten en als “controlada” gekwalificeerd.
In het glas
De rum van Venezuela gaat altijd door het vat; de stijl hangt af van het aandeel lichte kolomalcoholen en zware alcoholen uit de distilleerketel, en van de gekozen vaten. De officiële lijst van beschermde producten telt ook “blanco”- of “claro”-rums, die net als de andere hebben gerijpt: de eindassemblage kan filtraties omvatten, volgens het technisch rapport.
Hoe we het weten
Niet alle bekende benamingen zijn geografische aanduidingen. Sommige worden beschermd door een overeenkomst tussen staten, andere door een nationale oorsprongsbenaming die het Europese register niet overneemt, en nog andere beschrijven alleen een productiemethode zonder band met een plaats. Het verschil is niet cosmetisch: alleen de geografische aanduiding bakent een gebied af, legt een productdossier op en is aan controle onderworpen. De Atlas behoudt deze vermeldingen, omdat een museum bourbon of mezcal niet kan negeren, maar zegt wat ze zijn.
Omdat voor deze vermelding geen officiële afbakening als open data is gepubliceerd, is het punt op de kaart een indicatieve markering — een stad of een grondgebied — en niet de omtrek van het gebied. Het situeert, het bakent niet af.
De distilleerderijen van dit gebied
De inventarisatie van de producenten in dit gebied is gaande. Dit niveau van het corpus — de distilleerderij, haar geschiedenis, haar productiemiddelen, haar archieven — is het volgende documentaire werkterrein van de Atlas. U kunt eraan bijdragen.
Bronnen en validatie
- Bronnen van het corpus
- Benamingen en statussen: eAmbrosia, het officiële register van de geografische aanduidingen van de Europese Unie. Geometrieën: INAO, Délimitation des aires géographiques des SIQO (27-07-2026), Licence Ouverte v2.0, geherprojecteerd naar WGS84.
- Corpus bijgewerkt op
- 1 augustus 2026
- Validatie
- Eerste versie Corpus in opbouw. Elke vermelding wordt geverifieerd en van bronnen voorzien vóór validatie door de toekomstige wetenschappelijke raad. De beschermingsstatus en de wijze van lokalisering staan bij elke vermelding: een door een productdossier afgebakend gebied en een referentiepunt in een stad hebben niet dezelfde waarde.