N2 · terroir / geografische aanduiding
Canadian Whisky — GA
- Ligging
- Canada45.42 / -75.70
- Bescherming
- Nationale oorsprongsbenaming, buiten het register van de Unie
- Validatie
- Eerste versiein afwachting van de wetenschappelijke raad
Kleur: Granen, zoals in de Atlas. Elk naburig item leidt naar zijn pagina; het inzetkaartje rechtsboven opent het wijde overzicht.
De whisky van Canada, gemaakt van een graanmost, in het land gebrouwen, gedistilleerd en gerijpt, ten minste drie jaar op kleine vaten. Hij wordt vaak “rye” genoemd, zonder dat die naam een aandeel rogge garandeert.
De Canadese regeling legt weinig vast: granen, drie jaar op vaten van hoogstens 700 liter, ten minste 40 % vol., en al het werk in Canada. Ze staat daarentegen “aromatische stoffen”, wijn of andere gedistilleerde dranken toe, die laatste ten minste twee jaar op een klein vat gerijpt. Het akkoord van 2004 met de Unie is strenger voor de naar Europa uitgevoerde whisky: niets anders dan water en karamel. Volgens specialist Davin de Kergommeaux is het woord “rye” aan de Canadese whisky blijven kleven sinds Duitse en Nederlandse immigranten rogge aan tarwewhisky toevoegden om hem meer smaak te geven.
Hoe het wordt gemaakt
De graanmost wordt verzuikerd door het diastase van mout of door andere enzymen, en vervolgens gefermenteerd en gedistilleerd. Voor de uitvoer naar de Unie stelt het akkoord van 2004 een distillatiesterkte van ten hoogste 94,8 % vol. vast. Het distillaat rijpt ten minste drie jaar op kleine houten vaten van hoogstens 700 liter; een aangegeven leeftijd telt alleen die tijd op een klein vat. De whisky wordt teruggebracht tot ten minste 40 % vol.
Davin de Kergommeaux beschrijft de gangbare praktijk van de distilleerderijen: elk graan wordt apart gedistilleerd en gerijpt, vóór de assemblage. De “basis”-whisky's, op hoge sterkte gedistilleerd, rijpen vooral op reeds gebruikte vaten; de “aromatische” whisky's, lager gedistilleerd, op nieuwe of gemengde vaten. De regeling legt deze methode niet op.
Een verhaal
Volgens de Canadese Encyclopedie opent de eerste geattesteerde distilleerderij in 1769 in Québec en maakt rum van ingevoerde melasse. De graanwhisky komt daarna uit de molens: betaald met een tiende van het graan dat ze malen, distilleren molenaars hun overschot, dat gemakkelijker te vervoeren en te verkopen is dan meel. In 1840 werken er meer dan 200 distilleerderijen in Boven- en Beneden-Canada. Canadese gedistilleerde dranken zijn in de Verenigde Staten ten minste sinds 1861 gevraagd.
De staat bemoeit zich er vroeg mee: in 1794 treft een eerste belasting de gedistilleerde dranken van het land, en in 1874 antwoordt de eerste federale wet tegen de vervalsing van levensmiddelen op gedistilleerde dranken die met zout, tabak of opium waren versneden. Davin de Kergommeaux presenteert de wetten van 1887 en 1890 als de eerste die rijping opleggen. Tijdens de Amerikaanse drooglegging, van 1920 tot 1933, mag alcohol in Canada worden geproduceerd en legaal worden uitgevoerd, wat de smokkel naar het zuiden voedt; de provincies zelf kennen de drooglegging, die Québec al in 1919 verwerpt en die Prins Edwardeiland als laatste afschaft, in 1948. Van 1942 tot 1945 produceren de distilleerderijen oorlogsalcohol.
In 2004 beschermt een akkoord tussen Canada en de Europese Gemeenschap “Canadian Whisky” en “Canadian Rye Whisky” als Canadese geografische aanduidingen.
In het glas
De regeling beschrijft de smaak alleen als die welke gewoonlijk aan Canadese whisky wordt toegeschreven. Hij heeft ten minste 40 % vol. Zijn kleur komt van het hout en, in voorkomend geval, van karamel, die het akkoord met de Unie toestaat. Volgens Davin de Kergommeaux geven de op hoge sterkte gedistilleerde basiswhisky's een lichte basis, en dragen de aromatische whisky's het karakter van hun graan.
Hoe we het weten
Niet alle bekende benamingen zijn geografische aanduidingen. Sommige worden beschermd door een overeenkomst tussen staten, andere door een nationale oorsprongsbenaming die het Europese register niet overneemt, en nog andere beschrijven alleen een productiemethode zonder band met een plaats. Het verschil is niet cosmetisch: alleen de geografische aanduiding bakent een gebied af, legt een productdossier op en is aan controle onderworpen. De Atlas behoudt deze vermeldingen, omdat een museum bourbon of mezcal niet kan negeren, maar zegt wat ze zijn.
Omdat voor deze vermelding geen officiële afbakening als open data is gepubliceerd, is het punt op de kaart een indicatieve markering — een stad of een grondgebied — en niet de omtrek van het gebied. Het situeert, het bakent niet af.
De distilleerderijen van dit gebied
De inventarisatie van de producenten in dit gebied is gaande. Dit niveau van het corpus — de distilleerderij, haar geschiedenis, haar productiemiddelen, haar archieven — is het volgende documentaire werkterrein van de Atlas. U kunt eraan bijdragen.
Bronnen en validatie
- Bronnen van het corpus
- Benamingen en statussen: eAmbrosia, het officiële register van de geografische aanduidingen van de Europese Unie. Geometrieën: INAO, Délimitation des aires géographiques des SIQO (27-07-2026), Licence Ouverte v2.0, geherprojecteerd naar WGS84.
- Corpus bijgewerkt op
- 1 augustus 2026
- Validatie
- Eerste versie Corpus in opbouw. Elke vermelding wordt geverifieerd en van bronnen voorzien vóór validatie door de toekomstige wetenschappelijke raad. De beschermingsstatus en de wijze van lokalisering staan bij elke vermelding: een door een productdossier afgebakend gebied en een referentiepunt in een stad hebben niet dezelfde waarde.